قانون انسانيت ميگويد : همه انسان ها قابل اعتماد هستند ، مگر آنكه عكس آن ثابت شود .
اما قانون سياست ميگويد : هيچ انسانی قابل اعتماد نيست ، حتی اگر عكس آن ثابت شود !

دلم برای باغچه می سوزد

کسی به فکر گل ها نیست
کسی به فکر ماهی ها نیست
کسی نمی خواهد
باورکند که باغچه دارد می میرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود …

زندگانی شعله می خواهد( صدا سر داد عمو نوروز )
شعله ها را هيمه بايد روشنی افروز
كودكانم داستان ما ز آرش بود
او به جان خدمتگزار باغ آتش بود
روزگاری بود
روزگار تلخ و تاری بود
بخت ما چون روی بدخواهان ما تيره
دشمنان بر جان ما چيره
شهر سيلی خورده هذيان داشت
بر زبان بس داستانهای پريشان داشت  …

بگذار كفتار ها بيايند !

وقتی كه شيران بيشه را خالی ميكنند ، بگذار كفتار ها بيايند …

وقتی كه مردمان نياكان خود را فراموش ميكنند ، بگذار كفتار ها بيايند …

وقتی كه ساده دلان بر دست آنان كه ما را به خاك و خون كشيده اند بوسه می زنند ، بگذار كفتار ها بيايند …

آری ، بگذار بيايند و نگذارند صدای تو به گوش كسی برسد : 

” آيا اين زنجير ها كه تنيده ميشود نه برای دست و پای من و توست ؟ 

چرا ميگويند سكوت كنيم ؟

اگر خدا به سكوت ما راضی بود ، ما را لال خلق ميكرد ! “

آری بگذار كفتار ها بيايند …

دريغ است ايران كه ويران شود …

تركيب بد تركيب !

آقا من ميخوام يه كمپين هفت ميليارد امضايی راه بندازم برای اينكه رهبرِی جهان رو به ان بسپاريم . فقط يه امضای ديگه ، نبود ؟

ایران  ،  فیلمی با 70 میلیون بازیچه !

چرا همه اش فكر ميكنم اين جمله حكيمانه از خودمه ؟  :

مستم  ،  پس هستم !

احتمالا” ما تشريف آورديم !