يك چند نيز صحبت معشوق و می كنيم

کسی به فکر گل ها نیست
کسی به فکر ماهی ها نیست
کسی نمی خواهد
باورکند که باغچه دارد می میرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود …

وقتی كه شيران بيشه را خالی ميكنند ، بگذار كفتار ها بيايند …

وقتی كه مردمان نياكان خود را فراموش ميكنند ، بگذار كفتار ها بيايند …

وقتی كه ساده دلان بر دست آنان كه ما را به خاك و خون كشيده اند بوسه می زنند ، بگذار كفتار ها بيايند …

آری ، بگذار بيايند و نگذارند صدای تو به گوش كسی برسد : 

” آيا اين زنجير ها كه تنيده ميشود نه برای دست و پای من و توست ؟ 

چرا ميگويند سكوت كنيم ؟

اگر خدا به سكوت ما راضی بود ، ما را لال خلق ميكرد ! “

آری بگذار كفتار ها بيايند …